Poetka Kazimiera Iłłakowiczówna napisała „Portrety imion”, zawierające poetyckie charakterystyki poszczególnych imion. Na przykład o Stanisławie pisze, że „można zeń wszystko zrobić i w każdą formę ulepić. Potrafi fortunę zdobyć i w trzy dni byle komu ją przepić. Potrafi szkół nie skończyć lub dzieła dać wiekopomne, z prawa, rolnictwa, historii – że już o teologii nie wspomnę...” – i tak dalej. A przecież „Stanisław” nie jest wcale odosobniony; z ludzi o innych imionach pewnie też można „wszystko zrobić i w każdą formę ulepić”. Na to właśnie liczyła razwiedka, werbując swoich konfidentów, którzy potem – oczywiście „bez swojej wiedzy i zgody” – wyświadczali jej rozmaite cenne przysługi, a i teraz, jak trzeba, reagują w podskokach i prawidłowo. Jakże inaczej objaśnić spontaniczny i szczery komentarz dygnitarza zarejestrowanego – oczywiście „bez swojej wiedzy i zgody” - jako tajny współpracownik „Henryk”, do wywiadu, który tyle zgryzot przysporzył JE ks. biskupowi Tadeuszowi Pieronkowi, że Salon wprawił w straszliwy dysonans poznawczy? Nawiasem mówiąc, Kazimiera Iłłakowiczówna charakteryzuje „Henryka” bardzo ciekawie: „Dla mnie wymordowałeś miasta, wykopałeś jeziora, przez ciebie długo się snułam niewyspana i chora. I byłeś moim tyranem, włodarzem mych wielkich włości prawie aż do przedwczoraj...”. Tedy dygnitarz ów wyraził zdumienie wypowiedziami JE ks biskupa Tadeusza Pieronka, który dotychczas zawsze był „po właściwej stronie”. A jaka jest „właściwa strona”? Aaaa, tego bez specjalnego wtajemniczenia wiedzieć nie można, a wtajemniczenie, jak wiadomo, uzyskuje się wraz z certyfikatem dostępu do tajemnic, czyli informacji niejawnych, przydzielanym przez ABW.

Ale cóż my tu o dygnitarzach, kiedy mamy przecież całkiem świeże potwierdzenie, że „wszystko zrobić” można nie tylko ze „Stanisławem”, ale także ze „Zbychem”. Nie jestem pewien, czy Kazimiera Iłłakowiczówna coś o „Zbychu” napisała, ale przecież i bez tego przejdzie on do historii, przede wszystkim jako świadectwo umiejętności treserskich pana Eryka Mistewicza. Pan Mistewicz tresuje polityków na ludzi i doszedł w swej profesji do takiej biegłości, że niczym Pigmalion w Galateę, potrafi tchnąć życie nawet w kawał drewna. Co prawda, taki kawał drewna również po intensywnej tresurze nadal ma w sobie coś drewnianego, ale nie bądźmy zbyt wymagający. Wbrew egalitarnym postulatom środowisk politycznie poprawnych, ludzie między sobą bardzo się różnią, może nawet jeszcze bardziej, niż, dajmy na to, psy i w związku z czym jedni lepiej poddają się tresurze, a inni – gorzej i chociaż „Zbycho” raczej należy do tych zdolniejszych, to przecież nie od razu Kraków zbudowano. Jak wiadomo, trening czyni mistrza i jeśli „Zbycho” jeszcze parę razy pozeznaje w charakterze ważnego świadka przed kolejnymi komisjami śledczymi – bo przecież komisje śledcze już teraz stają się podstawową formą działania tubylczego Sejmu – to zadziwi nie tylko swoich klubowych kolegów i niezależnych dziennikarzy, ale cały świat. Chcę „Zbycha” podnieść, uszczęśliwić, jak chcę nim cały świat zadziwić – napisałby dzisiaj Adam Mickiewicz, któremu na widok metamorfozy tego polityka poddanego tresurze też pewnie – jak mówią tzw. „młodzi” – opadłaby kopara.

Ale dość już tych zachwytów, bo na tle tych zdumiewających wydarzeń formułuje się niezwykle ważna kwestyja, czy człowiek to tabula rasa, czyli czysta tablica, na której starsi i mądrzejsi wypisują dowolne formuły ulepiające, czy też to tylko pozór, jedno ze złudzeń postępaków. Z jednej strony tresura europejskich narodów w politycznej poprawności, czyli marksizmie kulturowym ufundowana jest na założeniu, że wszystko jest możliwe, a „przeszłości ślad dłoń nasza zmiata” – stąd taka konsternacja Salonu, wyrażona ustami pani Haliny Bortnowskiej, poprzez Helsińską Fundację Praw Człowieka kolaborującą z wiedeńską Agencją Praw Podstawowych - rodzajem batoga w rękach naszych treserów. Wydawało się, że JE bp Tadeusz Pieronek, który zawsze był „po właściwej stronie”, co w przełożeniu na język ludzki oznacza, że nie tylko sam był wytresowany, ale i sam tresował, żadnej niespodzianki starszym i mądrzejszym zrobić już nie może. Tymczasem nie tylko zrobił, ale nawet nie zamierza skorzystać z pozostawionej mu szansy rewokowania.

Czym to wytłumaczyć? Czyż nie odpowiedział na to inny polski pisarz, Stefan Żeromski w „Syzyfowych pracach”, kiedy to Marcin Borowicz, jeden z „maleńkich uczonych”, których wylęgarnią jest dzisiaj „Gazeta Wyborcza”, TVN i inne przedsięwzięcia wykreowane przez razwiedkę, a którzy pod dyktando profesora Majewskiego masakrowali w swoich „tekstach” nieszczęsną „Polszę”, przedstawiając ją jako gniazdo rozbestwionej szlachty, mordującej lud ruski przy akompaniamencie okrzyków „psiakrew” i „psiadusza” - słysząc „Redutę Ordona”, powraca do swoich i zarazem narodowych duchowych korzeni? Kto wie, czy coś podobnego nie stało się udziałem JE ks. biskupa Tadeusza Pieronka, którego przypadek jest zupełnie odwrotny, niż „Zbycha”. O ile „Zbycho” pokazuje, że wprawny treser może go upodobnić nawet do człowieka normalnego, o tyle Ekscelencja – że człowiek żadną tabula rasa nie jest, a Duch tchnie kędy chce.