Stanisław MICHALKIEWICZ

Strona autorska felietony artykuły komentarze

www.michalkiewicz.pl

Stanisław Michalkiewicz

Drodzy Czytelnicy!

Ideą strony jest bezpłatny dostęp do wszystkich zamieszczanych tu tekstów. Nie planuję żadnych ograniczeń dostępu ani żadnych opłat.

Jeśli chcieliby Państwo dobrowolnie wesprzeć wolne słowo i pomóc w rozwoju strony – proszę o wpłaty na podane poniżej konta bankowe.

Dziekuję za Wasze życzliwe wsparcie!

Stanisław Michalkiewicz

Dokładne dane kont »

Serdecznie dziękuję wszystkim wspierającym!

Informacje o nowych wpłatach podajemy 2 lub 3 razy w miesiącu.

Jeśli dokonali Państwo wpłaty, a nie ma jej na liście, prosimy o e-mail »


8 sierpnia
EC, Grudziądz,25 zł
MB, Pruszcz Gdański,20 zł

7 sierpnia
AW, Warszawa,50 zł
MC, Gdańsk,50 zł
RM, Nidzica,20 zł

6 sierpnia
AK, Łódź,30 zł
JRP, Skrzyszów,2 zł
MŁ, Legnica,5 zł

5 sierpnia
GK, Szczecin,50 zł

4 sierpnia
KP, Łódź,77 zł
MWP, Warszawa,10 zł
PSM, Wrocław,50 zł
PSM, Wrocław,50 zł
RMP, Lądek-Zdrój,77 zł
ZP, Domecko,40 zł

3 sierpnia
KT, Warszawa,10 zł
MG, Stargard,20 zł
MP, Lublin,100 zł
TB, Konin,10 zł

2 sierpnia
GG, Przyrów,10 zł
LZ, Bielsko-Biała,10 zł
MB, Stargard,100 zł
MP, Kielce,100 zł
PK, Błota,20 zł
SCC, Radostowice,5 zł
WS, Stargard,100 zł

1 sierpnia
BC, Wrocław,30 zł
EW, Zielona Góra,20 zł
GMC, Konin,2 zł
KG, Warszawa,20 zł
ŁMD, Lubartów,10 zł
MO, Skierniewice,5 zł
MS, Wrocław,15 zł
PT, Warszawa,10 zł
TMP, Białystok,10 zł
WR, Stargard,50 zł
ZO, Częstochowa,20 zł

31 lipca
AB, Zbychowo,100 zł
AS, Warszawa,10 zł
KS, Gdańsk,50 zł
ŁPJ, Stróżówka,100 zł
RPC, Szczecin,20 zł

28 lipca
A i s-ka, Gdynia,50 zł
ES, Katowice,150 zł
GMC, Konin,2 zł
JC, Warszawa,10 zł
JJ, Rzeszów,20 zł
KP, Warszawa,200 zł
LAN, Stargard,50 zł

27 lipca
KZ, Żmigród,100 zł

26 lipca
AP, Tczew,20 zł
BSM, Kielce,10 zł
JW, Mielec,30 zł
KMB, Warszawa,123.4 zł

25 lipca
AJ, Iwonicz,90 zł
GM, Szczecin,10 zł
ZS, Olszewnik,100 zł

24 lipca
AS, Tomaszów Mazowiecki,30 zł
GC, Warszawa,25 zł
ŁML, Świnoujście,25 zł

Więcej o wpłatach »

Statystyki odwiedzin

W tym miesiącu średnio
12 532 wizyt dziennie
sierpień200 524wizyt
lipiec429 571wizyt
czerwiec346 049wizyt
maj363 038wizyt
kwiecień477 817wizyt
marzec421 829wizyt
luty387 291wizyt
styczeń492 417wizyt
grudzień457 673wizyt
listopad403 291wizyt
październik399 639wizyt
wrzesień398 870wizyt

Więcej statystyk »

45 963 398 wizyt
od 6 czerwca 2006r.

Spotkania

  • 19 sierpnia
    w Braniewie
  • 20 sierpnia
    w Elblągu
  • 25 sierpnia
    w Sławnie
  • 25 sierpnia
    w Darłowie
  • 26 sierpnia
    w Koszalinie

Więcej o spotkaniach »

Ogłoszenia

Więcej informacji »

Książki S. Michalkiewicza

Antypolonizm

Antypolonizm

Wszystkie książki »

Popychanie rzeki i gwiazd

Artykuł    dwumiesięcznik „Polonia Christiana”    3 sierpnia 2017

Człowiek całe życie się uczy, ale i tak głupi umrze. Żeby się o tym przekonać, wystarczy poczytać, co piszą naukowcy, na przykład – ekonomiści. To są bardzo ciekawe rzeczy, a ich smakowitość może docenić zwłaszcza na tle pytania, dlaczego ekonomistów jest więcej, niż, dajmy na to, astronomów. Takie pytanie zadał kiedyś słuchacz Radiu Erewań, które odpowiedziało, że jest tak dlatego, bo astronomowie już wiedzą, że gwiazdy poruszają się same. Tymczasem wielu ekonomistów uważa, że bez popychania rzeka nie popłynęłaby ku morzu, tylko odwrotnie – w kierunku gór. W dodatku wszystko potrafią dokumentnie wytłumaczyć – o czym świadczy następujący dialog dwóch ekonomistów: - Ani w ząb nie potrafię zrozumieć, na czym właściwie polega ten cały kryzys finansowy! - To nic nie szkodzi, ja ci to zaraz wytłumaczę. - Ba! Wytłumaczyć, to i ja potrafię!

Takie to zbawienne prawdy przypomniały mi się podczas lektury wywiadu pewnego znanego ekonomisty na temat reformy ubezpieczeń społecznych. Uważa on za rzecz naturalną i pożądaną, by ludzie dzielili się swoimi dochodami – oczywiście pod przymusem, bo gdybyśmy tylko zlikwidowali przymus, to zaraz by przestali się dzielić. Wiedzą o tym nawet klerycy w seminariach duchownych, o czym przekonałem się przed laty podczas spotkania w Seminarium Duchownym w Łowiczu. Mówiłem tam m.in., że państwo nie powinno zajmować się działalnością charytatywną i tego już było moim słuchaczom za wiele. Jeden z nich zabrał głos, mówiąc, że wygaduję bzdury, bo gdyby nie było państwowego przymusu, to nikt nie chciałby biednym pomagać. Pozostali klerycy nagrodzili jego wypowiedź rzęsistymi brawami – a kiedy już ta owacja ucichła, powiedziałem: Czy ksiądz zdaje sobie sprawę, co ksiądz teraz powiedział? Wprawdzie wyraził to inaczej, ale sens jest taki, że Ewangelia Chrystusowa nie nadaje się do zastosowania w życiu. Być może to prawda – ale czy wypada tak myśleć i być księdzem katolickim? Bo przecież Pan Jezus nigdy ani nigdzie nie nawoływał do nacjonalizacji miłości bliźniego. Owszem, mówił, żeby biednym pomagać, ale ZE SWOJEGO majątku, a nie z cudzego. Chyba nie ma ksiądz wątpliwości, że Panu Jezusowi wystarczyłoby kompetencji, żeby przedstawić optymalny podział dochodu narodowego nawet w postaci rysunkowej. Jednak nigdy tego nie zrobił i nie dlatego, że nie potrafił, tylko – że nie chciał. Podobnie Murray Rothbard zauważył, że żaden zwolennik teorii umowy społecznej nie zaryzykował eksperymentu, by znieść przymus płacenia podatków – a przecież wtedy zaraz byśmy się dowiedzieli, czy rzeczywiście jest jakaś umowa społeczna, czy jej nie ma. Najwyraźniej sami nie są tego pewni, a głoszą tę teorię, żeby było ładniej.

Ale to jeszcze nic w porównaniu z rewelacją, że oszczędności są szkodliwe dla gospodarki. Bo jak oszczędzam, to znaczy, że nie wydaję, a jak nie wydaję, dajmy na to, na chleb, czy wódkę, to nie zarobi sklepikarz, piekarz, młynarz, gorzelnik, no i oczywiście – rolnik. Zatem, jak tylko wpadną nam w ręce jakieś pieniądze, to natychmiast powinniśmy je wydać nie tylko dla własnego dobra, ale dla dobra gospodarki, zwłaszcza – rolników, co „od myszy do cesarza, wszystko żyje z gospodarza” - na którym to patencie PSL jedzie już ponad 100 lat. Wprawdzie niektórzy ignoranci powiadają, że jeśli ktoś oszczędza, to pieniądze które zgromadził ograniczając swoja konsumpcję, może komuś pożyczyć, a ten z kolei, mając pomysł, ale nie mając własnych pieniędzy, może dokonać korzystnych inwestycji – ale kto by tam takim ignorantom wierzył. Wiadomo, że kredyt nie ma nic wspólnego z oszczędzaniem, bo pieniądze bierze się z banku, a skąd tam się biorą – aaa, to tajemnica, której lepiej nie zgłębiać. Jak bowiem powiadają Rosjanie, „kto nie wie, ten śpi w poduchach, a kto wie, tego wiodą w łańcuchach”.

Ale to tylko takie dygresje, bo chodzi o to, jak tu zreformować system ubezpieczeń społecznych. Ekonomista nie dopuszcza myśli, by zrezygnować z przymusu ubezpieczeń, ale co nam szkodzi puścić wodze fantazji i zastanowić się, czy nie można by jednak z przymusu zrezygnować? Najpierw jednak zwróćmy uwagę, że ubezpieczenia są rodzajem hazardu; jeśli zawieram z ubezpieczalnią umowę ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków, to w rzeczywistości zakładam się z ubezpieczalnią, że złamię sobie rękę albo nogę. Jeśli złamałem – no to wygrałem, a jeśli nie – to wygrała ubezpieczalnia, bo wzięła ode mnie pieniądze i nic mi nie dała. Podobnym zakładem są ubezpieczenia społeczne; obywatele zakładają się z ZUS-em, ze będą żyli długo, podczas gdy ZUS zakłada się z nimi, że będą żyli krótko. Jeśli żyją długo, to... o nie, to nie zawsze jest takie oczywiste, że wygrali – ale jeśli żyją krótko, to bez wątpienia wygrał ZUS. Zwrócił na to uwagę już przed laty prof. Lucjan Israel, francuski specjalista chorób płucnych i przeciwnik legalizacji eutanazji. Rzecz w tym, że koszty opieki nad starym człowiekiem w ostatnich 6 miesiącach jego życia są dla ubezpieczalni równe kosztom, jakie poniosła na opiekę nad tym człowiekiem przez cały wcześniejszy okres jego życia. Toteż, zdaniem prof. Lucjana Israela, propaganda eutanazji nasila się w państwach, w których – podobnie jak u nas – systemy ubezpieczeń społecznych wchodzą w fazę bankructwa. Warto zwrócić uwagę, że ZUS jest agendą państwową i jest zainteresowany, by obywatele żyli możliwie krótko – a państwo ma bardzo wiele sposobów, by ten cel osiągnąć i wcale nie musi nas o nich informować, bo – jak śpiewał Wojciech Młynarski - „po co babcię denerwować, niech się babcia cieszy!

Ludzie hazardują się na rozmaite sposoby i nie ma w tym nic złego, chyba, że są do tego zmuszani. A tak właśnie jest w przypadku ubezpieczeń społecznych. Dlaczego? Żeby to zrozumieć spróbujmy wyobrazić sobie ubezpieczenia społeczne umowne. ZUS oczekuje od każdego obywatela, że będzie odprowadzał do niego około 50 proc. swoich dochodów. A co obiecuje w zamian? Uczciwa odpowiedź brzmi: kiedyś coś ci damy. Kiedyś – bo Sejm może przecież zmienić wiek emerytalny i właśnie to zrobił, więc: „kiedyś”. No i „coś” - bo Sejm może zmienić wysokość emerytur – i właśnie to zrobił w stosunku do ubeków, a tylko patrzeć, że jak forsy zabraknie, to i w stosunku do innych też. Nikt przytomny nie podpisałby takiej umowy – i dlatego ubezpieczenia społeczne są przymusowe.

Zatem należałoby zlikwidować przymus ubezpieczeń społecznych – bo mają one wszelkie znamiona kradzieży zuchwałej, a państwo powinno obywateli przed kradzieżami zuchwałymi chronić, a nie dopuszczać się ich na ich szkodę. Gwoli prawdy trzeba jednak dodać, że sprawy zaszły tak daleko, iż nie ma już rozwiązań dobrych. Likwidacja przymusu też jest pomysłem złym – ale zaleta tego pomysłu polega na tym, że inne rozwiązania są jeszcze gorsze. Wyobraźmy sobie tedy, że np. od 1 stycznia 2019 roku znosimy przymus ubezpieczeń społecznych. Byłyby one nadal możliwe, ale już wyłącznie jako dobrowolne. Oczywiście po 1 stycznia 2019 roku nikt albo prawie nikt już nie płaci żadnych składek – a państwo na zobowiązania zaciągnięte wcześniej. Nie może tych ludzi okraść, bo przecież wzięło od nich pieniądze. A skąd weźmie pieniądze na realizację tych zobowiązań? Jedyna rada, to ustanowić podatek celowy na emerytury i renty. Celowy – to znaczy, że ani złotówka z tego podatku nie może pójść na drogi, czy na wojsko. Ten podatek w pierwszych latach byłby równy składce emerytalnej, a w porywach nawet wyższy – ale generalnie miałby tendencję malejącą i po 40 latach, już symboliczny ten podatek moglibyśmy zlikwidować; ostatni uprawniony schodząc z tego świata gasi światło i koniec. Wadą tego pomysłu jest to, że co najmniej dwa pokolenia obywateli zostałyby obciążone bez swojej winy świadczeniem nieekwiwalentnym – zwłaszcza pokolenie pierwsze, bo drugie już nie tak dotkliwie. Jeśli jednak tego nie zrobimy, to nie dwa, ale wszystkie następne pokolenia będą obciążone świadczeniem rosnącym – bo ubezpieczenia społeczne same z siebie kreują niekorzystne skutki demograficzne – na co zwraca uwagę laureat Nagrody Nobla z ekonomii z roku 1992 Gary Stanley Becker, a u nas będą one dodatkowo spotęgowane prawie 3-milionową emigracją młodych ludzi. Zatem, jeśli to rosnące świadczenie zacznie zbliżać się do 60 proc. dochodu, to jest prawie pewne, że młodzi ludzie się zbuntują; powiedzą: do diabła z tymi starcami-wampirami – i w katolickim kraju pojawi się masowe poparcie dla legalizacji eutanazji.

Ale to są oczywiście takie ignoranckie rozważania, bo fachowcy uważają, że można zjeść ciastko i mieć je nadal i dlatego właśnie są tak podziwiani, dzięki czemu mogą z wyżyn swojej wieży z kości słoniowej spoglądać na pełzających w dole ignorantów.

Stanisław Michalkiewicz

Copyright © 2006-2017 Stanisław Michalkiewicz. Wszystkie prawa zastrzeżone. Strona działa od 6 czerwca 2006 r.

Autor: michalkiewicz@michalkiewicz.pl Redaktor strony: webmaster@michalkiewicz.pl Formularz kontaktowy

Konto złotówkowe: mBank SA 75 1140 2017 0000 4002 0542 5287 Dokładne dane kont

Konto dewizowe: mBank SA PL26 1140 2017 0000 4612 0038 0386 Swift/BIC: BREXPLPWMBK