Adam Grzymała-Siedlecki wspomina, jak to przed wojną w jednym z pensjonatów w Krynicy kilku panów grało w karty, czemu przyglądało się kilku innych. Jeden z graczy oszukiwał. Zauważył to któryś z kibiców i zwrócił oszustowi uwagę: vous trichez, Monsieur – na co tamten spokojnie odłożył karty i powiedział: nie wiem w jakim celu informuje mnie pan o czymś, o czym przecież nie mogę nie wiedzieć – wyzwał go na pojedynek i w tym pojedynku zabił. Podobnie mogliby odpowiedzieć ambasadorowie Unii Europejskiej na list, jaki skierował do nich ostatnio Jarosław Kaczyński. Rzeczywiście – nie mogą oni nie wiedzieć o sprawach, o których jest tam mowa. Prawdopodobnie wiedzą o nich nawet więcej, niż w swoim liście napisał Jarosław Kaczyński. W jakim zatem celu skierował on do nich ten list? Otóż list skierowany jest do ambasadorów UE tylko pozornie, bo tak naprawdę adresowany jest do polskiej opinii publicznej, w ramach budowania legendy prezydenta Lecha Kaczyńskiego – jakim wielkim był prezydentem i jak dobrze chciał rząd premiera Jarosława Kaczyńskiego.

Tymczasem ani jedno, ani drugie nie wytrzymuje krytyki. Wprawdzie podjęcie się funkcji amerykańskiego dywersanta, wzniecającego zarzewie konfliktu między Rosją, a kierowaną przez Niemcy Unią Europejską nie było sprzeczne z polskim interesem państwowym, ale ewidentnie sprzeczne z tym interesem było podjęcie się tego ZA DARMO. W rezultacie, kiedy Amerykanom się odmieniło i prezydent Obama 17 września ubiegłego roku poinformował nas, że USA na razie żadnych dywersantów nie potrzebują, nie tylko linia polityczna prezydenta Kaczyńskiego zrobiła klapę, ale w dodatku okazało się, że Polska nic z tego nie ma. Podobny, a nawet jeszcze gorszy zarzut można zresztą postawić również prezydentowi Aleksandrowi Kwaśniewskiemu, który interesy Polski zaniedbywał w przekonaniu, że dzięki temu dostanie posadę pierwszego sekretarza ONZ, albo przynajmniej – NATO. Rząd premiera Donalda Tuska w ogóle przestał kierować się polskim interesem państwowym, nadskakując strategicznym partnerom tak samo, jak miejscowym tajniakom. Skoro wiemy to nawet my, to jest rzeczą niemożliwą, by nie wiedzieli o tym ambasadorowie UE. Na tym tle sugestie, by europejskie mocarstwa doceniły Europę Środkową za jej udręki i zasługi przypominają żale porzuconej żony, więc nie można wykluczyć, że inspiratorką listu była rzeczywiście pani Anna Fotyga.