Przychylająca bezbronnym libijskim cywilom nieba z powietrza i morza „koalicja chcących” opatrzyła swoją pokojową i humanitarną ofensywę kryptonimem „Świt Odysei”. Wydaje się, że ten kryptonim ilustruje polityczne intencje koalicjantów nie tylko w Libii, ale w ogóle – na świecie. Żyjemy bowiem w epoce „walczących cesarstw”: amerykańskiego, europejskiego z Niemcami, jako politycznym kierownikiem, rosyjskiego, chińskiego i indyjskiego – które próbują dokonać nowego podziału stref wpływów na świecie. Dotychczasowy bowiem, którego fundamenty zostały położone przed stu laty przez kierowników Imperium Brytyjskiego, już nikogo nie satysfakcjonuje.

„Świt” jest początkiem nowego dnia. W ogóle – początkiem. Zatem początkiem czego? Ano – „odysei”. A odyseja, to przecież podróż powrotna. Do czego zatem pragną powrócić państwa uczestniczące w „koalicji chcących”? A do czegóż by, jeśli nie do starych, dobrych czasów polityki kanonierek? Oczywiście teraz kanonierki są potężniejsze, niż kiedyś i dysponują znacznie większymi możliwościami, ale cel jest ten sam, co w XIX wieku; gdy tubylcy nie chcą wymieniać swoich towarów na lusterka i szklane paciorki, trzeba im przypomnieć, skąd wyrastają im nogi. „Na tym się świata ład opiera, że jeden sieje, drugi zbiera” – zauważa poeta.

Nic dziwnego, że gdy świat jest dzielony, ci którzy mogą, próbują wykroić kawał tortu dla siebie. I dlatego słodka Francja tak się uwija wokół Unii Śródziemnomorskiej – swego kieszonkowego imperium, które – dzięki kontroli nad libijską ropą – pozwoli jej na zachowanie symetrii w stosunkach ze zjednoczonymi Niemcami, pozostającymi w strategicznym partnerstwie z Rosją.