Skąd u was, panowie, ten jaskółczy niepokój w sprawie katastrofy smoleńskiej? Przecież od samego początku, a nawet jeszcze wcześniej było wiadomo, że jej przyczyną był sławny błąd pilota, zresztą zawiniony przez prezydenta Kaczyńskiego, który już nie mógł się doczekać popsucia tak znakomitego pokazu przyjaźni i współpracy polsko-radziec..., to znaczy pardon - jakiej tam znowu „radzieckiej”; żadnej „radzieckiej”, tylko przyjaźni i współpracy polsko - rosyjskiej, zaprezentowanej 7 kwietnia 2010 roku przez premiera Putina i premiera Tuska. „Na szczęście były w partii siły, co kres tej orgii położyły”, a poza tym - jak zauważył przedstawiciel postępowej nauki Aleksander Dugin - w sukurs wspomnianym siłom w partii pospieszyła „prastara ziemia smoleńska”. Przeczuwając sercem gorejącym kalumnie, jakimi zamierzał obciążyć ją prezydent Kaczyński, że to niby „nieludzka” i w ogóle - nieoczekiwanie wzdęła się pod przelatującym samolotem, a potem niesłychanie powoli opadła, niczym stary sługa z opowiadań Franciszka Fiszera: „Fiszer głośno o starym słudze opowiada, który tańcząc kozaka skacze wściekle w górę, a potem niesłychanie powoli opada”.

Znaczy się - o wszystkim pomyślano, wszystko przewidziano, jak się należy, łącznie z adresem Stronnictwa Ruskiego, które - próbując kuć żelazo póki gorące, już nie mogło doczekać się upragnionego „pojednania” z Rosją. Niektórzy zresztą - jak np. nieboszczyk Ekscelencja - rzeczywiście nie doczekali, niczym ów Jaś z niezapomnianego wiersza ukochanej przez Kaczynosa („Monsieur Katchinos de Pologne!”) poetki-społecznicy. Nawiasem mówiąc, przedstawiciel postępowej myśli Aleksander Dugin twierdzi, że warunkiem sine qua non pojednania jest dokonanie właściwego wyboru między katolicyzmem, a „słowiańskością”, którą dyszy, zieje i paruje wspomniana „prastara ziemia”. Mniejsza zresztą o to, bo jak wspomniałem, wszystko zostało przewidziane i przygotowane, a wobec świadomej dyscypliny, jaką zaprezentowali przodujący w pracy operacyjnej oraz wyszkoleniu bojowym i politycznym funkcjonariusze niezależnych mediów, nie trzeba było nawet fatygować intelektualistów do podpisywania protestów.

Antoni Słonimski wspomina, że gdy Bolesław Leśmian poinformował go, iż w życiu pozagrobowym nastąpiło niesłychane zdziczenie obyczajów, zaproponował, by literaci podpisali zbiorowy protest - ale Leśmian zlekceważył tę inicjatywę twierdząc, że „oni tego nawet nie przeczytają”. W tym przypadku też się obeszło - więc dlaczego w takim razie red. Michał Ogórek zżyma się na porównywanie katastrofy pod Szczekocinami z katastrofą smoleńską? Niby taki spostrzegawczy, a przecież jakby nie zauważył, że i w jednym i w drugim przypadku jest niesłychanie ważny punkt wspólny - że mianowicie „polskie państwo zdało egzamin”. W przypadku katastrofy smoleńskiej taką diagnozę postawił pełniący obowiązki prezydenta marszałek Komorowski, a w przypadku drugim - communis opinio doctorum - bo również premier Tusk, jeśli nie liczyć ministra Cichockiego i ministra Nowaka, którzy, ma się rozumieć, też zdali egzamin.

Zatem - jest dobrze, a będzie jeszcze dobrzej - więc dlaczego niby nie porównywać obojga katastrof, kiedy dopiero na ich tle nasze państwo może zaprezentować się tak wspaniale? Gdybym nie wiedział, że „Gazeta Wyborcza” z katastrofą smoleńską nie ma nic, ale to absolutnie nic wspólnego, mógłbym sobie pomyśleć, że nie tylko ścisłe kierownictwo, ale nawet niższych rangą funkcjonariuszy gryzą jakieś wyrzuty sumienia, niczym Panią, która zabiła Pana: „Ach pójdę aż do piekła, byleby moją zbrodnię wieczysta noc powlekła!” Oczywiście o żadnych wyrzutach sumienia nie może być mowy i to nawet nie dlatego, że aby odczuwać wyrzuty, najpierw trzeba w ogóle mieć sumienie, tylko przede wszystkim dlatego, iż zatwierdzoną przyczyną katastrofy był sławny błąd pilota. Tym bardziej zagadkowy jest jednak ten jaskółczy niepokój okazywany na każdą wzmiankę o Smoleńsku nie tylko w rządzie, nie tylko w środowisku „Gazety Wyborczej”, ale również w reszcie stada autorytetów moralnych. Niech no tylko ktoś piśnie na temat Smoleńska, a całe stado nie tylko beczy z tego samego klucza, ale nerwowo biega z jednego kąta zagrody do drugiego.

Niezależnie od tego w gronie Umiłowanych Przywódców coraz bardziej widoczna staje się tendencja wychodzenia naprzeciw oczekiwaniom przedstawiciela awangardowej myśli Aleksandra Dugina. Tuż przed Międzynarodowym Dniem Kobiet z Platformy Obywatelskiej do Ruchu Palikota przeszedł poseł Łukasz Gibała, prywatnie siostrzeniec pobożnego posła Gowina. Jednocześnie okazało się, że co najmniej 40 działaczy Ruchu Palikota z kaliskiego przeszło do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Czy jeden filozof może zrównoważyć odejście 40 działaczy? Tak czy owak - widać, że rozpoczął się odpływ od „katolicyzmu” ku „słowiańskości” - bo któż lepiej wyraża „wszechsłowiaństwo”, niż Sojusz Lewicy Demokratycznej? Czyżby poseł Palikot był przewidziany tylko jako poczekalnia dla filozofów i innych osobliwości, rodzaj obozu filtracyjnego dla selekcjonowania kadr?

Najwyraźniej wojna na górze między bezpieczniackimi watahami zaczyna przekładać się na polityczne transfery i w rezultacie rząd premiera Tuska ma tylko 3 głosy nadwyżki nad opozycją. A mówiłem, że lekkomyślne zatrzymanie generała Czempińskiego w listopadzie ubiegłego roku dobrze się nie skończy? Toteż nic dziwnego, że pobożny poseł Gowin krytykuje posła Gibałę za tchórzostwo, że to niby rejteruje on w przededniu wiekopomnych reform, jakie w tej chwili „przeprowadza Cezar”. To porównanie premiera Tuska do Cezara przypomina rozmowę Józefa Cyrankiewicza z Józefem Stalinem. Stalin, najwyraźniej czepiając się Cyrankiewicza powtarzał w kółko, że „wy z PPS-u” wolelibyście „pójść osobno”, to znaczy - nie z PPR-em - i tak dalej. Cyrankiewicz zaniepokoił się, czy w takiej sytuacji w ogóle uda mu się opuścić o własnych siłach prastarą ziemię rosyjską, czy też będzie musiał zostawić w niej swoje kości. Przerwał tedy Stalinowi w te słowa: tak, towarzyszu Stalin, my z PPS-u wolelibyśmy pójść osobno, ale pójdziemy razem - a wiecie dlaczego? - Nu? - zainteresował się Stalin. - Bo wy jesteście prawdziwym słońcem światowego proletariatu! Ojciec Narodów popatrzył przenikliwie na Cyrankiewicza i powiedział: „wot, maładiec”!