Magdalena Ogórek, mimo 36 lat nadal uchodząca za osobę młodą, wygartywała już z niejednego komina. I studiowała i się doktoryzowała i odbywała staże i grała role i współpracowała z przewodniczącym SLD Grzegorzem Napieralskim, który też kandydował na prezydenta i wreszcie sama też bez powodzenia kandydowała do Sejmu – czy jednak wszystkie te przymioty i zalety skłoniłyby starego kiejkuta Leszka Millera do wystawienia jej kandydatury w wyborach prezydenckich? Takich osób w samym tyko SLD jest Legion – a jednak stary kiejkut Leszek Miller wystawił akurat panią Magdalenę Ogórek. Niepodobna tego pojąć bez poznania jeszcze jednej jej zalety - że jest żoną Piotra Mochnaczewskiego, w latach 1991-1993 21-letniego posła SLD. On to znalazł się na tzw. „liście Macierewicza”, ponieważ SB zarejestrowała go – oczywiście bez jego wiedzy i zgody, jak zresztą wszystkich innych – w charakterze tajnego współpracownika. Jak tam było, tak tam było, ale charakterystyczne jest, że pan Mochnaczewski później już do Sejmu nie kandydował, bo wiązało się to z koniecznością składania deklaracji lustracyjnej, za to kręcił się nie tylko wokół MSW, ale nawet trafił do zarządu paneuropejskiego gestapo z siedzibą w Wiedniu - obecnie pod nazwą Agencji Praw Podstawowych. Pokazuje to – po pierwsze – trafność perskiego przysłowia, że dobry kogut już w jajku pieje i – po drugie – że rację miał Rzymianin, co to cesarzowi Wespazjanowi rzucił w twarz, że „wilk zmienia skórę lecz nie obyczaje”.

Wracając a nos moutons, „zachodzim w um z Podgórnym Kolą”, dlaczego stary kiejkut Leszek Miller nie wystawił kandydatury własnej, tylko kandydaturę Magdaleny Ogórek? O jej zaletach i przymiotach wspomniałem, ale to nie wyjaśniałoby wszystkiego. Sądzę, że stary kiejkut wolał schować się za plecami pani Ogórek co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze – gdyby sam się wystawił, przez całą kampanię musiałby opędzać się przed molestowaniami w sprawie tajnych więzień CIA, a kto wie, czy i nie słynnej pożyczki moskiewskiej, a po drugie – wszystko wskazuje na to, iż WSI, których oficjalnie „nie ma”, ale ta nieobecność jest tylko wyższą formą obecności - postawiły ponownie na prezydenta Bronisława Komorowskiego. Przegrana z prezydentem Komorowskim byłaby dla starego kiejkuta, podobnie zresztą, jak dla prezesa Jarosława Kaczyńskiego, bardzo gorzką pigułką, więc i jeden i drugi wystawił kandydatów zastępczych („na stole węgorz z drobiu w opakowaniu zastępczym”), dla których sam udział w kampanii jest promocją, a nawet rodzajem zaszczytu. Wprawdzie pani Ogórek jeszcze niczego konkretnego nie zdążyła powiedzieć, ale już widać, że niezależne media głównego nurtu dostały rozkaz otoczenia jej życzliwym zainteresowaniem, a ponieważ ubeckie dynastie oraz konfidenci zostaną też zmobilizowani, pani Ogórek może uzyskać trzeci w kolejności wynik, a w drugiej turze poprze prezydenta Komorowskiego, który zapewne też już został poinformowany, w jaki sposób będzie musiał się jej odwdzięczyć.