Stanisław MICHALKIEWICZ

Strona autorska felietony artykuły komentarze

www.michalkiewicz.pl

Stanisław Michalkiewicz

Drodzy Czytelnicy!

Ideą strony jest bezpłatny dostęp do wszystkich zamieszczanych tu tekstów. Nie planuję żadnych ograniczeń dostępu ani żadnych opłat.

Jeśli chcieliby Państwo dobrowolnie wesprzeć wolne słowo i pomóc w rozwoju strony – proszę o wpłaty na podane poniżej konta bankowe.

Dziekuję za Wasze życzliwe wsparcie!

Stanisław Michalkiewicz

Dokładne dane kont »

Serdecznie dziękuję wszystkim wspierającym!

Informacje o nowych wpłatach podajemy 2 lub 3 razy w miesiącu.

Jeśli dokonali Państwo wpłaty, a nie ma jej na liście, prosimy o e-mail »


19 maja
AN, Wrocław,20 zł

18 maja
JS, Kozy,100 zł

17 maja
AZ, Zielona Góra,50 zł
GMC, Konin,2 zł
JS, Gdynia,5 zł
MN-S, Lublin,100 zł
MT, Zielonki,50 zł

16 maja
ZM, Kędzierzyn-Koźle,100 zł

15 maja
AZB-K, Katowice,5 zł
EZ-W, Londyn,50 zł
JŻ, Nowy Kawęczyn,5 zł
ŁŁ, Warszawa,25 zł
MP, Gliwice,10 zł
RJ, Wiedeń,1000 zł
RT, brak adr.,10 zł
WR, Kraśnik,10 zł

14 maja
KZK, Poznań,100 zł
ŁPG, Siewierz,10 zł

12 maja
AC, Wilkszyn,50 zł
AP, Tczew,20 zł
JDP, Gdynia,500 zł
ŁG, Jaroszów,9.62 zł
MSS, Łódź,20 zł
WK, Gdańsk,102 zł
ZN, Dziwiszów,10 zł

11 maja
JJM, Toruń,50 zł
ŁJP, Stawy Monowskie Śląskie,488 zł
Ri SW, Poznań,10 zł
RPZ, Szczecin,12 zł
SO, Gdańsk,30 zł
ZK, Zabierzów,100 zł

10 maja
JC, Augustów,30 zł
JJ, Wrzesnia,20 zł
PM, Łomianki,21 zł
SM, Świdnica,50 zł

9 maja
PSM, Łódź,50 zł
RL, Legionowo,5 zł
WK, Zielona Góra,10 zł

8 maja
GK, Zdzieszowice,150 zł
MP, Kielce,100 zł
MWP, Lublin,100 zł
RLW, Józefów,7 zł
RM, Nidzica,20 zł
TAL, Warszawa,10 zł
TMP, Białystok,10 zł

6 maja
JRP, Skrzyszów,2 zł
MJK, Kraków,200 zł
MŁ, Legnica,25 zł

5 maja
AW, Warszawa,50 zł
GK, Szczecin,50 zł
GMC, Konin,2 zł
KP, Warszawa,200 zł
MC, Gdańsk,50 zł
MML, Wodzisław Śląski,200 zł
RPK, Warszawa,15 zł

4 maja
AO, Paryż,30 EUR
KG, Warszawa,25 zł
KT, Warszawa,10 zł
MWP, Warszawa,10 zł
PSM, Wrocław,50 zł

Więcej o wpłatach »

Statystyki odwiedzin

W tym miesiącu średnio
11 212 wizyt dziennie
maj269 094wizyt
kwiecień477 817wizyt
marzec421 829wizyt
luty387 291wizyt
styczeń492 417wizyt
grudzień457 673wizyt
listopad403 291wizyt
październik399 639wizyt
wrzesień398 870wizyt
sierpień379 573wizyt
lipiec375 305wizyt
czerwiec369 077wizyt

Więcej statystyk »

44 893 310 wizyt
od 6 czerwca 2006r.

Spotkania

  • 27 maja
    w Edmonton
  • 28 maja
    w Calgary
  • 3 czerwca
    w Vancouver
  • 4 czerwca
    w Tacoma

Więcej o spotkaniach »

Ogłoszenia

  • Zamieszczamy odezwę w obronie materialnego bytu rodziny.

Więcej informacji »

Książki S. Michalkiewicza

Dobry „zły” liberalizm

Dobry „zły” liberalizm

Wszystkie książki »

Przewidywalny aż do bólu

Artykuł    specjalnie dla www.michalkiewicz.pl    21 kwietnia 2017

Kto by pomyślał, że Wielką Nadzieją, no nie, nie Białych, jakich tam znowu „białych”; nie żadnych „białych”, tylko Płomiennych Szermierzy Wartości Republikańskich, co to walczą z „populizmem”, zostanie Emmanuel Macron? Nawiasem mówiąc, możliwość rozpętania straszliwej wojny z „populizmem” przewidział Janusz Szpotański w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak”: „Już z nowym wrogiem toczy walkę, już ma lodówkę, wózek, pralkę, żoneczkę – tłustą badylarę i z nią rozkosznych dziatek parę”. Ogólnie biorąc, „wartości republikańskie” to nic innego, jak sławna „demokracja kierowana”, która obecnie znajduje się w ostrym konflikcie z demokracją spontaniczną. Otóż demokracja kierowana polega na tym, że obywatele wprawdzie głosują, ale zgodnie ze wskazówkami pani wychowawczyni, podczas gdy demokracja spontaniczna polega na tym, że głosują, jak chcą. Któż by jednak pozwolił na takie bezeceństwo, by obywatele glosowali, jak chcą? Przecież obywatele sami nie wiedzą, czego chcą, to znaczy – wiedzą, ale tylko na pewnym poziomie. Wiedzą na przykład, że powinno być „dobrze” - ale jak konkretnie – tego już nie wiedzą, a w każdym razie – nie wszyscy. Toteż chętnie idą za każdym, kto im obieca, że „będzie dobrze” a zwłaszcza za takim, co obieca im, że dostaną darmowy obiad, a do tego jeszcze pół litra. Za takim obywatele poszliby na koniec świata, bo któż nie chciałby mieć pół litra do obiadu? Ale nie każdy, kto obiecuje pół litra, potrafi tej obietnicy dotrzymać. Teraz wprawdzie na skutek długoletniego duraczenia młodzieży w szkołach i w Ameryce wiele się zmieniło, ale kiedyś, kiedy jeszcze – jak pisał Boy-Żeleński - „ludzie mniej mieli kultury lecz byli szczersi”, prości Amerykanie każdego mądralę prostowali pytaniem: skoro jesteś taki mądry, to dlaczego nie jesteś bogaty? Takie pytanie było na miejscu w dawnych, dobrych czasach, kiedy socjalizm w Ameryce nie był jeszcze znany, bo w socjalizmie to pytanie pozbawione jest sensu. W socjalizmie bowiem bogaci są urzędnicy i ich cisi wspólnicy, a to nie wymaga żadnej mądrości, tylko łaskawości ze strony sprawujących władzę gangsterów. Więc chociaż wszyscy gangsterzy na wyścigi, jeden przez drugiego, kadzą „suwerenom”, jacy to oni mądrzy zbiorową mądrością partii, ale na żadną demokrację spontaniczną nie dają przyzwolenia, opowiadając się za demokracją kierowaną, to znaczy – pod nadzorem pani wychowawczyni. Taki rygoryzm jest tym silniejszy, im groźniejszą bronią państwo dysponuje. Jak zauważył Konrad Lorenz, walki między zwierzętami dysponującymi groźną bronią, np. kłami i pazurami, bardzo rzadko kończą się śmiercią. Jeśli któreś z walczących zwierząt poczuje przewagę przeciwnika, ratuje się ucieczką, a zwycięzca nie stara się dogonić pokonanego, by go zabić, tylko zadowala się zwycięstwem. Opisywał dwa walczące wilki; pokonany, który nie mógł uciec, wystawiał kark, w który zwycięzca mógł go morderczo ugodzić, przegryzając tętnice – ale właśnie nie mógł tego zrobić ze względu na psychiczne hamulce – i tak trwały w zwarciu przez dłuższą chwilę, aż wreszcie zwycięski basior na sztywnych łapach odszedł, umożliwiając pokonanemu opuszczenie chyłkiem placu boju. Natomiast walki między zwierzętami w zasadzie bezbronnymi, na przykład – sierpówkami, bardzo często kończą się śmiercią, to znaczy - zadziobaniem pokonanego przez zwycięzcę. Toteż w państwie dysponującym bronią jądrową nikt na żadną demokrację spontaniczną nie pozwoli – ale trzeba to robić delikatnie, żeby „suwerenowie” nie skapowali, co i jak. Dlatego właśnie walka z „populizmem” rozgorzała w mocarstwach atomowych, co naturalnie zaraz zaczęły małpować u siebie również bantustany drobniejszego płazu.

W rezultacie tego procesu na czoło peletonu w wyścigu do fotela prezydenckiego we Francji wysuwa się czterdziestoletni Emmanuel Macron. Oczywiście jest on absolwentem ENA (Ecole Nationale d’Administration) – bo Francją administrują absolwenci ENA, którzy rozpełzają się po wszystkich partiach – ale w kwietniu 2016 roku wyzwolił się z czeladnika na „niezależnego”, niczym u pan sprytny pan Rysio Petru, tworząc własną partię pod nazwą En marche!, co można tłumaczyć, jako „Ruszaj!”, „Jazda!” , albo nawet „Naprzód!”. Mogłaby się oczywiście równie dobrze nazywać „Róbmy Sobie Na Rękę” - ale „Ruszaj!” czy „Naprzód!” brzmi znacznie lepiej: bojowo i być może nawet – mobilizująco. Dostrzegam tu podobieństwo z Nowoczesną sprytnego pana Rysia w Polsce, którego podejrzewam – podobnie zresztą jak i tę całą jego partię – że jest wydmuszką starych kiejkutów, którym Amerykanie w roku 2015 postawili warunek, że wciągną ich na listę „naszych sukinsynów” pod warunkiem, że pokażą czego potrafią dokazać na politycznej scenie tubylczego bantustanu. Tedy stare kiejkuty się uwinęły i z dnia na dzień utworzyły Nowoczesną. Jeszcze pan Rysio nie zdążył otworzyć ust, a naród już obdarzył i jego i jego partie 11 procentami zaufania. Taki widok musiał przekonać Amerykanów, że warto starych kiejkutów mieć u siebie pod kontrolą, niż żeby hulali gdzieś samopas, ale nie o to w tej chwili chodzi, bo warto zatrzymać się nad wyjaśnieniem przyczyn błyskawicznej popularności Nowoczesnej. Ten fenomen można wyjaśnić tylko na gruncie mojej ulubionej teorii spiskowej według której konfidenci Wojskowych Służb Informacyjnych dostali rozkaz: W prawo zwrot! Do pana Rysia odmaszerować! - i już jest i partia i 11 procent zaufania.

Nie jest to zresztą jedyne podobieństwo, bo kariera Emmanuela Macrona jest trochę podobna do kariery innego Emmanuela, mianowicie Emmanuela Rahma. Kiedy w początkach pierwszej swojej kadencji prezydenckiej prezydent Obama kompletował personel Białego Domu, pierwszy kandydat na szefa administracji Białego Domu w którym sobie upodobał, został gwałtownie utracony. Jakieś dziecko bowiem przypomniało sobie, że przed 40 laty on właśnie je „molestował”, więc o żadnym urzędzie nie mogło być mowy. Drugi faworyt prezydenta – jak się okazało – bijał żonę, więc i on się nie nadawał, podobnie jak trzeci, który nie zapłacił podatku od jakieś swojej służebnicy domowej. W ten sposób szefem administracji Białego Domu potrzebował zostać właśnie Emmanuel Rahm, były (?) oficer wywiadu izraelskiego. Popularność Emmanuela Macrona też zaczęła gwałtownie rosnąć, właściwie ni z tego, niż owego. Pewne światło na to rzuca okoliczność, że przez pewien czas pracował dla Rotschildów i od nich właśnie przeszedł do Pałacu Elizejskiego w którym współpracował z prezydentem Franciszkiem Hollandem, (a może go raczej obstawiał?). Ale nawet kolaboracją z Rotschildami takiego nagłego skoku popularności wyjaśnić się nie da, więc musimy w tej sytuacji odwołać się do sławnego wywiadu-rzeki, jaki w swoim czasie pani Krystyna Ockrent przeprowadziła z hrabia Alexandrem de Marenches, szefem francuskiej razwiedki. Zapytała go m.in. z jakich środowisk rekrutują się konfidenci wywiadu, na co pan de Marenches zareagował oburzeniem zauważając, że „konfidenci” to są w policji, podczas gdy razwiedka korzysta z usług „honorables correspondants”. A ci rekrutują się z rozmaitych środowisk; może to być kierowca taksówki – opowiadał pan de Marenches – może to być duchowny, a nawet – minister stanu! Et voila! Chyba hier bergraben ist der Hund! W świetle tego wyjaśnienia pana de Marenches jest bardzo prawdopodobne, że Emmanuel Macron mógł zostać honorable correspondant francuskiej razwiedki jeszcze w ENA, na co wskazywałby przebieg jego późniejszej kariery. Przypomina ona kariery, jakie za komuny w Polsce były udziałem osobników wsadzonych na „karuzelę dyrektorów”; widać, że czyjaś Mocna Ręka prowadzi go na każdym etapie coraz wyżej i wyżej – aż wreszcie przywiedzie go na stanowisko prezydenta republiki. Bo skoro populizm jest taki niebezpieczny, ze trzeba z nim walczyć, jak, dajmy na to, z „rasizmem”, czy „ksenofobią”, to nie ma takiej możliwości, by właśnie Emmanuel Macron, najwyraźniej wyznaczony na obrońcę republiki przez populistami z Frontu Narodowego, też był populistą. Jasne, że on żadnym populistą nie jest i być nie może, no a skoro tak, to gwałtowny wzrost osobistej popularności, jakim obdarzył go naród francuski, można objaśnić tylko na gruncie teorii spiskowej.

W każdym państwie musi być ktoś zapewniający jego ciągłość. W monarchii jest to dynastia. W republice dynastii nie ma, więc tu ciągłość państwa może zapewnić albo armia, albo bezpieka, albo i jedni i drudzy. Mogą to robić albo po chamsku, albo dyskretnie, zachowując pozory, że rządzi ulica, ale tak naprawdę, to ulica może wybierać tylko między kandydaturami, jakie zostaną jej podsunięte. Zwrócił na to uwagę wybitny klasyk demokracji Józef Stalin, dając do zrozumienia, że jeszcze ważniejsze od tego, kto liczy głosy, jest podsunięcie wyborcom prawidłowej alternatywy. A po czym poznać, czy alternatywa była prawidłowa? Po tym, ze bez względu na to, kto wygra wybory, będą one wygrane.

Toteż skoro pan Emmanuel Macron został wyznaczony na obrońcę republiki przed populizmem, to wprawdzie do drugiej tury przejdzie Maryna Le Pen i on, ale w drugiej turze do wyborów stanie koalicja: wszyscy przeciwko Marynie i Maryna przegra, zaś prezydentem Republiki Francuskiej zostanie przewidywalny aż do bólu Emmanuel Macron, dzięki czemu wartości republikańskie zostaną uratowane, a Francja nie tylko nie wyjdzie z Unii Europejskiej, ale przypilnuje, żeby nie wyszedł z niej nikt inny.

Stanisław Michalkiewicz

Copyright © 2006-2017 Stanisław Michalkiewicz. Wszystkie prawa zastrzeżone. Strona działa od 6 czerwca 2006 r.

Autor: michalkiewicz@michalkiewicz.pl Redaktor strony: webmaster@michalkiewicz.pl Formularz kontaktowy

Konto złotówkowe: mBank SA 75 1140 2017 0000 4002 0542 5287 Dokładne dane kont

Konto dewizowe: mBank SA PL26 1140 2017 0000 4612 0038 0386 Swift/BIC: BREXPLPWMBK